Camın temel özelliği silistir. Ve camın yapısında yarıdan daha fazla miktarda bulunmaktadır. Cam yapımında sadece kum kullanılırsa, soda kolay bir şekilde erimez, suya dayanıklı ve sağlam bir camın yapılması için kalker eklenmesi gerekirdi.Ayrıca kırık cam kaplar füzyon için genellikle ısıyı düşürmek amacıyla bu karışıma eklenirdi.
Cam için yapılan en iyi tanım, ısıtıldığı zaman yüksek derecede akıcılık kazanan ,akıtıldıkça soğudukça katılaşan.en sonunda da durgunlaşan inorganik bir sistem tanımlamasıdır. Cam elle tutuldukça sert ve durgun bir etki yapar.sert bir yere vurulunca kırılması, soğumuş ve durgunlaşmış bir camın özelliğidir.Yüksek ısıda ise bu özellikler değişir.Cam önce yumuşayıp akıcılık kazanır,yeterli ısı sağlanınca da su gibi akar.Ancak onu diğer maddelerden ayıran en önemli özelliği erime noktası değil yumuşama noktası olmasıdır.İşte bu en öneli özelliği nedeniyle camın içinde bulunduğu ortam ısısı arttırılırsa gittikçe daha çok sıvılaşır ve akıcılık kazanır.Açıkça görüleceği gibi bu durumu,camın çok değişik yöntemlerle biçimlendirmeye, üfleyerek şişirmeye elverişli olan noktasıdır.
         Eritilmiş bir cam karışımı, yavaşça soğuduğunda derece derece akışkanlığı azalarak donmuş sert bir hale ulaşır.Eğer soğuma çok hızlı olursa silikotlar hassaslaşarak kristalize olurlar.cam üretiminde bu konu çok önemlidir.İdeal olanı, malzemenin potalarda yavaşça ısıtıldığı gibi, yavaşça soğutulmasıdır.Camda kesin bir erime noktası yoktur.Isıtma sırasında soda camları derece derece yumuşayarak yaklaşık 1000 C. de akışkan hale gelir. Genellikle normal cam terimi Silis, Soda ve kalker karışımından oluşan cam için kullanılır. Daha yumuşak, ağır, parlak, erime noktası düşük olan ve içinde kurşun oksit bulunan cama kristal denir. Bu tür karışım camı biraz ağırlaştırır,ona parlak ve saydam bir görünüm verir.                                                                                                              Günümüzde                                                                                                                                  Normal-cam için; %72 silis , % 15 soda , % 13 kalker
Kristal cam için ;
% 48 silis , % 24 potast soda , % 28 kurşun oksit kullanılır.

Camın Renk OluSumu

                                                                                Yapım işlemi sırasında, henüz cam hamurun katılan bazı maddeler oranlarına bağlı olarak faklı tonlarda renk verirler. Bu renklendirme aşamasında    kullanılan maddeler şunlardı:                                            Altın =¬> Pembe,Kırmızı
Gümüş => Sarı
Bakır =>Yeşil, Mavi,
Demir =>Yeşil,Mavi,Sarı
Kobalt => Koyu-Açık mavi
Magnezyum => Mor -Eflatun
Çinko => Beyaz Opal
        Bu maddelerin kullanılmasında ekonomik etkenler ön plandadır.Bu bağlamda pahalı madenler ( altın- gümüş gibi) daha çok özel kullanıma yönelik objelerde, ucuz madenler ise günlük kullanıma yönelik eşyalarda renklendirici olarak olarak tercih edilmiştir.Buradan da anlaşıldığı gibi cam üretimini madenlerle yakın bir ilişkisi vardır.Dolayısıyla cam üretiminin yoğun olduğu bölgelerde maden ocakları karşımıza çıkar.
            Bu katkılar daha ayrıntıların elde edilmesi gerektiğinde değiştirilir.Kırmızımsı pembe istenirse ve altın klorid kullanılırsa, renk açık pembeden koyu mora kadar değişir.Kalay ve gümüşün değişik oranlarda eklenmesiyle de bu sağlanır.Siyah cam, demir bakır ya da demir-kobalt karışımı ile sağlanır.Yapay ve değerli taşların yapımında istenilen taşın özelliklerine göre gerekli karışımlar kullanılır.Kırmızı genellikle zor elde edilebilen bir renktir. Çünkü ısı değişimlerinde kolayca renk değiştirebilir.Mavi ise kolayca elde edilebilen bir renktir. Her türlü yüksek ısılara uygundur.Yüksek ısılara dayanıklıdır.
            Çoğu kum kirli yeşilimsi ya da kahverengimsi camı oluşturacak bazı demir oksitleri içerir.Bu etki manganez dioksit eklenerek yok edilir.Demir okside olur ve sarımsı renk içinde morumsu hafif bir renk meydana gelir. Şüphesiz antik dönemdeki bu ekleme bilinçli yapılıyordu. Küçük kum parçacıklarının içerdiği çok az miktardaki manganez renksiz ürünlerde denenmişti. Antik çağda ki fazla sayıdaki mükemmel renksiz camların çoğu, özellikle İskenderiye kristalleri, demiri olmayan ince gümüş kumların dikkatlice seçilip kullanılmasıyla meydana geliyordu.